कविताः परदेशीका भ्रम

• यात्री केशर

भ्रम नै त हुन् यी

मनले मानिदिएको

रसिला-गुलिया भ्रम;

पहाड कोतरेर बनाइएका गह्राहरुले

पसिना छरेर मोति फलाउन सक्दैन

तर, त्यो सात समुद्रपारीको मरुभूमिमा

नोटका बुटा उम्रन्छन;

घरकी मायालुको साथलाई छोडेर

रपिलो वैशसँग साटेको नोटहरुले

घरमा खुशीका हुल भित्र्याउनेछ,

माटोको गाह्रो र टिनको छनोले

अध्याँरिएको घरलाई

सिमेन्टको भित्ता र कंक्रीटको छनोले

छिमेकभरी टल्काउनेछ;

घर नजिकैको विद्यालयमा पढेर

बन्न नसक्ने छोराको भविष्य

टाइ र जुत्ता लगाउने स्कूलले 

‘ठूलो मान्छे’ बनाइदिनेछ ।

पर्दा नै त हुन् यी

आखाँलाई छेकिदिएको

लामो-हरियो पर्दा;

आधा उमेर उसैको पालनमा कटाएको

दिदैन सुख त्यो आमाको काखले

तर, दिनेगर्छ सुख र समृद्धि

त्यो पराइको लाखले;

खोइ देखिदैन कि त्यो स्पष्ट,

एक्लो रहादाको यादले सताउदा

सिरानीमा पोखिएको श्रीमतीको आँसु,

छोरालाई काधमा बोक्दै गरेको छिमेकी काकालाई देखेर

आफ्नो ओइलाउदै गरेको छोराको बुवा भन्ने चाहना,

उमेरको कथा र बुढेसकालको व्याथा सुनाउला भन्ने

आकंक्षा र गुनासो भरिएको आमाको मन,

घरमा जरक-फरक गर्ने अर्को नर नहुदा

घर-खेत गर्न बाध्य एक्लो बुबाको व्याथा,

खोइ छतीमै गडिन्छ कि देखेर पनि

दिदिको बारीमा ओइलाएको मखमलको फूल ।

खैर, भ्रम नै त हुन् यी

दु:खमा उमेर कटाएर

सुखमा रमाउने भ्रम

खाडीको पैसाले घरमा

खुसीलाई किन्ने भ्रम

हात नसमाती, ताते नगराई

उज्ज्वल भविष्य तर्फ छोरालाई डोर्‍याउने भ्रम

रगत-पसिना-जवानीसँग साट्न खोजिएको

हरेक लाहुरेले देख्ने

मनले मानिदिएको

जर्रो-टर्रो भ्रम ।