यो कर्म भुमिमा फलको निम्ति श्रम सबैले गर्नु पर्छ
ईश्वरले रेखा मात्र दिने हुन रङ्ग हामी आफै भर्नु पर्छ
भरोसाको साथ आज जे छैन त्यो भोलि हुन्छ भनि
पहिल्याउदै अन्तिम लक्ष्यको मार्गमा अघि सर्नु पर्छ
जिबनको हरेक मार्गमा फुल बिछ्याएको कहाँ हुन्छ
चट्टानी मार्गको यात्रागरि प्रगतिको निशानी छर्नु पर्छ
जीवनरूपी सागरमा हामी प्राय माथी माथी हिड्छौ
गहिराईमा पुग्न किन डर्ने यसैपनि एकदिन मर्नु पर्छ
किनारामा बस्दै कल्पनाको संसारमा रमेर केहि हुन्न
यात्रा असफल भए पुनः नयाँ कदमको भर पर्नु पर्छ
माधव अधिकारी
